Suplementy podstawowe w diecie BARF – część pierwsza

Suplementy podstawowe w diecie BARF – część pierwsza

Suplementy podstawowe w diecie BARF – część pierwsza

Pojęcia zbilansowania i suplementacji

Dieta zbilansowana to taka, która dostarcza zwierzęciu w określonym czasie (w przypadku kota w ciągu doby, w przypadku psa w przeciągu tygodnia) wszystkich niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania składników odżywczych. Co ważne – składniki te muszą być dostarczone w postaci możliwej do wykorzystania przez organizm. Aby tak się stało, do tzw. „czystych mięs” musimy odpowiednio dodać właściwe suplementy. Posłużę się tu kocim przykładem, który doskonale obrazuje sens tych działań: dzięki suplementom jesteśmy w stanie w pewnym sensie „oszukać” organizm, który uznaje, że jedząc drób, wołowinę czy ryby, nadal dostaje „mysz”. Taki jest sens i rola suplementacji. Jeśli jej nie dopilnujemy i nie będziemy przestrzegać, w krótkim czasie możemy wpędzić zwierzę w bardzo poważne kłopoty, włącznie z wywołaniem w organizmie poważnych chorób metabolicznych i zmian zwyrodnieniowych, których skutki bywają nieodwracalne.

O ile psi BARF ma zdecydowanie łagodniejsze zasady i można go z powodzeniem stosować do pewnego stopnia opierając się na wytycznych producentów dotyczących dawkowania poszczególnych suplementów (dane z etykiety w przeliczeniu na masę ciała zwierzęcia), to u kotów jest to o wiele bardziej skomplikowane. Posiłki są bowiem bilansowane zbiorczo np. na okres 30 dni (zależy jak dużo mieszanki planujemy wykonać przy danym podejściu), w oparciu o wytyczne narzędzia zwanego „Barfnym kalkulatorem”. Jest to arkusz stworzony w Excelu, do którego opiekun wprowadza odpowiednie dane, a skrypt wylicza wartości, które w mieszance powinny się znaleźć. Obsługa kalkulatora jest stosunkowo prosta, pod warunkiem, że posiada się do tego odpowiednią wiedzę, w tym wiedzę o właściwościach i zastosowaniu poszczególnych suplementów. Nie ma jednak możliwości, by koci BARF mógł być bezpiecznie przygotowywany w postaci „psiej”, bez zwracania uwagi na szczegółowe normy. Kot jest zwierzęciem niewielkim, którego metabolizm działa szybko, a wszelkie nieprawidłowości w diecie będą się w krótkim czasie odbijać na jego zdrowiu. Dlatego też, do karmienia BARFem potrzebna jest przynajmniej podstawowa wiedza o tej diecie.

Badania i „gotowy” BARF

Podczas układania diety BARF dla psa czy kota trzeba pamiętać o jeszcze jednej kluczowej kwestii – takich przepisów nie robi się „na oko”, lecz w oparciu o wyniki badań, które następnie trzeba regularnie powtarzać, by wyłapywać wszelkie ewentualne nieprawidłowości i odstępstwa od normy w organizmie. Do podstawowych badań, wykonywanych przy karmieniu BARFem, zaliczamy: morfologię, biochemię oraz rozszerzony jonogram, który informuje nas o zawartościach mikro- i makroelementów we krwi. Właśnie przez wzgląd na indywidualne dostosowywanie przepisu do potrzeb konkretnego zwierzaka nie należy nazywać „BARFem” gotowych mieszanek kupowanych w formie zamrożonej z komercyjnych źródeł. Jest to bowiem „komercyjna karma mrożona”, a nie BARF – sposób przechowywania porcji pokarmowej nie determinuje w tym przypadku rodzaju diety.

Suplementy w diecie BARF

Suplementów, którymi możemy wzbogacać mieszanki, jest bardzo dużo, jednak część z nich uznawana jest za tzw. „suplementy podstawowe”. Najłatwiej pokazać je na przykładzie kociej diety, ponieważ kot ma nieco większe potrzeby niż pies i lista, w jego przypadku, jest odrobinę dłuższa (choć oczywiście wszystkie „kocie” suplementy mogą być jednocześnie z powodzeniem użyte w psiej diecie). Przy dobieraniu suplementacji dbamy przede wszystkim o równowagę takich elementów jak: tauryna, wapń, fosfor, żelazo, jod, sód i potas, miedź, właściwa zawartość kwasów Omega 3, Witaminy D, E i A oraz kompleks witamin z grupy B. Wszystko to możemy znaleźć w odpowiednio dedykowanych preparatach, dostępnych na rynku w coraz większym wyborze. 

Aby ułatwić czytelnikowi zapoznanie się z właściwościami i charakterystyką suplementów ich opis został podzielony na dwie części. Dlatego, zapoznając się z informacjami o nich, nie zapomnij o lekturze także drugiego wpisu.

Tauryna – to aminokwas siarkowy, który uczestniczy w różnorodnych procesach w organizmie, jednak do jego najważniejszych funkcji zaliczamy korzystny wpływ na pracę i rozwój mięśnia sercowego oraz wpływ na prawidłowy rozwój ośrodkowego układu nerwowego, a także siatkówki oka. Bez prawidłowej zawartości tauryny w diecie nie tylko upośledzeniu ulegają funkcje rozrodcze u kotek, ale także płody oraz organizmy małych kociąt nie rozwijają się prawidłowo (upośledzony jest m.in. wzrost). Ponadto tauryna działa też wspomagająco na procesy trawienia tłuszczów pokarmowych, tworząc sole kwasów żółciowych. Inne właściwości tauryny to warunkowanie prawidłowego ciśnienia onkotycznego, udział w mechanizmie termoregulacji poprzez działanie hipotermiczne, nasilanie wydzielania wazopresyny i oksytocyny w części nerwowej przysadki mózgowej oraz pobudzanie receptorów GABA-ergicznych. Ponadto tauryna jest bardzo silnym przeciwutleniaczem, chroni komórki przed uszkodzeniami wywołanymi przez obecność metali ciężkich (np. kadmu, miedzi czy ołowiu) a także wspomaga wchłanianie wszystkich witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D, E i K).

Niestety, o ile większość psów wciąż posiada endogenną zdolność produkcji tauryny w ograniczonym zakresie, o tyle u kotów tauryny musi być w całości dostarczana w pokarmie. Szacunkową zawartość tauryny w codziennej diecie kota szacuje się na minimum 1500 mg/1 kg gotowego zbilansowanego produktu. Z kolei u psów suplementację tauryny zaleca się u zwierząt rasowo narażonych na kardiomiopatię rozwijającą się na tle deficytu tauryny – zaliczamy do nich gł. Golden retrivera, Labradora, Cocker spaniela i Dobermana. Deficyt tauryny może również pojawić się u zwierząt karmionych dietą z niską zawartością białka. Tauryna jest przy tym aminokwasem, który nie podlega przedawkowaniu – jej nadmiar jest usuwany z moczem. UWAGA! Zazwyczaj występuje ona w formie krystalicznej, a sam proszek jest drażniący dla błon śluzowych, dlatego taurynę, przed podaniem, zawsze należy rozpuścić w niewielkiej ilości wody.

Suplementy wapnia – Wapń to pierwiastek wspomagający zdrowie zębów i kości, właściwe funkcjonowanie układów mięśniowego i nerwowego oraz procesy krwiotwórcze. W diecie psów i kotów suplementy wapnia wykorzystywane są również do bilansowania i związywania nadmiaru wolnych soli fosforu – dzięki swoim właściwościom wapń zatrzymuje sole fosforu w jelicie i wiąże je pozwalając na wydalenie nadmiaru wraz z masami kałowymi, co jest działaniem protekcjonalnym dla nerek, które dzięki temu nie muszą tego elementu odfiltrowywać. Chąc wprowadzić wapń do organizmu mamy do wyboru kilka suplementów:

ñ Mączka ze skorupek jaj – preparat, który w ok. 95% składa się z węglanu wapnia i ma dość wysoką przyswajalność (na poziomie ok. 90%). Ważne jest jednak to, jak drobno jest zmielony – im większe są frakcje skorupkowe, tym większe ryzyko obniżenia przyswajalności na rzecz możliwości wystąpienia mechanicznego podrażnienia w jelitach.

ñ Cytrynian wapnia to inaczej sól wapniowa kwasu cytrynowego. Ze względu na kwaśne pH, wspomaga funkcje kwasu żołądkowego, co ma korzystny wpływ na procesy trawienne zwierząt na diecie surowej (do prawidłowego strawienia surowizny potrzebne jest jak najniższe pH w żołądku, najlepiej w okolicach 1) oraz dla psów i kotów z tendencją do zbyt mało kwaśnego odczynu kwasów żołądkowych. Cytrynian wapnia jest bardzo wysoko przyswajalny i dobrze biodostępny (570,5 g / mol), przez co jest polecany w przypadku niedoboru wapnia w organizmie.

ñ Wapń z alg – w tej opcji źródłem pierwiastka są algi morskie z gatunku Lithothamnium calcareum, należące do grupy czerwonych wodorostów, zawierające czyste organiczne związki wapnia. Poza wysoką biodostępnością i dobrą wchłanialnością ten rodzaj wapnia charakteryzuje się bardzo wysoką zawartością pierwiastka w stosunku do fosforu (ok. 420:1).

 

Suplementacja fosforu – fosfor znajduje się w różnych tkankach organizmu, w tym w kościach, dlatego też do jego uzupełniania w diecie wykorzystuje się w pierwszej kolejności mączkę kostną, która jest jednocześnie źródłem wapnia (należy wziąć pod uwagę ten fakt, podczas bilansowania posiłków). Mączka kostna zawiera naturalne minerały i pierwiastki oraz wspomaga poprawny przebieg procesów wzrostu  szkieletu i uzębienia. Mączka to łatwiejszy sposób dostarczenia do organizmu tego, co w normalnych warunkach trafiłoby tam podczas zjadania przez mięsożercę mięsa z kością – jednak ze względu na fakt, iż nie wszystkie zwierzęta radzą sobie z taką opcją w barfnych posiłkach (np. zwierzęta z uszkodzony zgryzem lub po usunięciu zębów) mączka kostna jest wygodnym rozwiązaniem.

UWAGA! Jej stosowanie nie jest wskazane u zwierząt wykazujących problemy nefrologiczne oraz   u których występuje patologicznie podniesiony poziom fosforu we krwi. W takim przypadku należy skontaktować się z lekarzem weterynarii lub zoodietetykiem, który pomoże w ułożeniu prawidłowej diety dla zwierzaka.

 

Aby przeczytać o pozostałych suplementach niezbędnych w diecie BARF (żelazo, jod, sód, witaminy i pierwiastki, kwasy Omega 3) przejdź do drugiej części artykułu.

 

 

 

Komentarze (0)

Brak komentarzy w tym momencie.

Nowy komentarz

Szukaj

Najchętniej czytane

Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się więcej.