Bez tabu o kocich odchodach!

Bez tabu o kocich odchodach!

  Bez tabu o kocich odchodach!

Jak powinien wyglądać prawidłowy koci stolec?

Zdrowa kocia kupa określana jest jako plastyczna. Powinna być zatem niezbyt miękka, ale także niezbyt twarda. Zdrowy stolec ma kolor ciemnobrązowy i kształt przypominający walec.

O dobrym zdrowiu i prawidłowym samopoczuciu świadczy także zakopywanie odchodów w kuwecie. Zwierzę zaniedbujące tę czynność powinno wzbudzać zainteresowanie opiekuna, który powinien przeanalizować stan kuwety oraz zacząć uważniej obserwować swojego kota. 

ABC analizy kocich odchodów - konsystencje, kształty i kolory

Przegląd kolorów:

  1. Kał koloru czarnego - może świadczyć o krwawieniu z początkowych części układu pokarmowego (np. żołądka). Kolor jest wynikiem obecności zhemolizowanej krwi.
  2. Kał koloru żółtego - żółty lub jasny kał może świadczyć o problemach związanych z pracą trzustki lub pęcherzyka żółciowego.
  3. Kał podbarwiony kolorem czerwonym - widoczne czerwone pasma lub plamy świadczą o obecności świeżej krwi, która pochodzić może z odbytnicy.
  4. Kał koloru zielonego - może być efektem zjedzenia dużej ilości trawy lub ziół albo wiązać się ze zbyt szybkim pasażem treści pokarmowej, który zdarza się przy zaburzeniach wchłaniania i alergii pokarmowej.

Przegląd konsystencji:

  1. Kał suchy i twardy - powstaje na skutek zbyt długiego zalegania kału w odbytnicy, w której dochodzi do wchłaniania wody lub bywa skutkiem zbyt małej ilości płynów w diecie.
  2. Kał śluzowy - może być konsekwencją obecności pasożytów lub objawem alergii pokarmowej.
  3. Kał tłusty - świadczyć może o problemach z trzustką lub wchłanianiem jelitowym.
  4. Kał pienisty - pojawia się zwykle w infekcjach bakteryjnych.
  5. Kał wodnisty - luźny, biegunkowy stolec pojawia się zarówno jak skutek podrażnienia przewodu pokarmowego, jak i w infekcjach wirusowych lub bakteryjnych.

W przypadku kształtów warto zwracać uwagę, czy kał nie jest taśmowaty i silnie zwężony, gdyż może to oznaczać ucisk lub przeszkody w końcowym odcinku przewodu pokarmowego. Taki kształt stolca pojawia się przy powiększonej prostacie, guzach nowotworowych lub bliznach pozapalnych.

Stolce, w  których znajduje się duża ilość niestrawionych cząsteczek pokarmu świadczą o zaburzeniach trawienia.

Biegunka - zwykły problem, który może mieć niezwykłe przyczyny!

Biegunka to częsty problem pojawiający się u psów i kotów. Nie wolno go jednak bagatelizować. Przyczyną biegunki są nie tylko błędy dietetyczne, ale także bakterie, wirusy, pasożyty oraz zaburzenia pracy narządów. Wśród chorób objawiających się biegunką znajdują się:

  • panleukopenia
  • FIV
  • nieswoiste zapalenie jelit (IBD)
  • nowotwory (np. chłoniak przewodu pokarmowego)
  • alergie pokarmowe
  • choroby trzustki (nowotwory, przewlekłe zapalenie trzustki, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki)
  • nadczynność tarczycy
  • niewydolność wątroby
  • niewydolność nerek.

Biegunki pojawiają się również jako reakcja na niektóre leki lub uboczna reakcja na szczepienie. Luźniejszy kał miewają także zwierzęta zestresowane i lękliwe.

Z lekarzem weterynarii należy skonsultować się, jeżeli biegunka utrzymuje się dłużej niż 1-2 dni lub towarzyszą jej inne objawy np. wymioty, apatia, czy wyraźna bolesność okolicy brzucha.   

Zaparcia - jak pomóc kotu?

Zdrowy kot powinien załatwiać się średnio raz dziennie. O zaparciu mówimy wtedy, kiedy zwierzę bezskutecznie ustawia się do oddawania kału lub oddaje niewielkie ilości twardych mas kałowych. Jest to dość powszechny problem u kotów i w większości przypadków może być łatwo kontrolowany przy pomocy diety oraz zapewnieniu kotu odpowiedniej ilości wody.

Zaparcia nigdy nie powinny być jednak lekceważone! Niektóre z nich mogą wynikać z niedrożności jelit spowodowanej np. zalegającą w przewodzie pokarmowym sierścią połykaną w trakcie codziennej pielęgnacji. Długotrwałe zaparcia mogą doprowadzić do rozwoju tak zwanej okrężnicy olbrzymiej.

Pomoc kotu polega na zachęceniu go do picia oraz konsultacji z lekarzem weterynarii. Postępowanie lecznicze poprzedzone powinno być badaniem klinicznym oraz w przypadku uznania takiej potrzeby badaniem USG. Lekarz może podać doodbytniczo olej parafinowy lub wykonać lewatywę. W arsenale leków znajdują się także preparaty pobudzające perystaltykę jelit i hiperosmotyczne środki przeczyszczające.

Pasożyty - co kryje się w kocim kale?

U kotów, tak samo, jak u ludzi i psów, może dojść do rozwoju pasożytów wewnętrznych. Większość z nich lokalizuje się w obrębie jelit, a jaja pasożytów wydostają się do środowiska wraz z odchodami. Pasożyty spotykane u kotów to:

  • tasiemce
  • owsiki
  • glisty
  • przywry

Diagnostyka opiera się na znalezieniu w kale jaj lub np. członów tasiemca. Każdy opiekun powinien minimum raz na pół roku zdecydować się badanie kału lub profilaktyczne odrobaczenie swojego kota. W przypadku zwierząt wolno wychodzących warto zwiększyć częstotliwość badań.

Jak przygotować próbki kału do badania?

Próbki kału najlepiej umieścić w plastikowym pojemniku, który dostarcza się do gabinetu weterynaryjnego. W niektórych gabinetach można również odebrać pojemnik przed umówioną wizytą.

Należy pamiętać, że laboratorium potrzebuje świeżej próbki. Po zebraniu stolca do zatwierdzonego pojemnika należy zanotować datę i godzinę pobrania, aby lekarz weterynarii miał dokładne informacje.

Opiekun zajmujący się więcej niż jednym kotem, niekoniecznie musisz pobrać próbkę od każdego zwierzęcia. Jednak w przypadku zauważenia wyraźnych nieprawidłowości stolca należy zwrócić uwagę, który z kotów może mieć problem zdrowotny.

Rola diety

Dieta kota ma ogromne znaczenie dla jego zdrowia i wpływa na wygląd jego stolców. Koty to bezwzględni mięsożercy. Podstawą diety musi być zatem dobrej jakości mięso. Duża ilość tego czerwonego może zmieniać barwę kału, czego nie trzeba wiązać z nieprawidłowościami pracy układu trawiennego.

U kotów mających tendencję do zaparć rekomenduje się stosowanie karmy bogatej w błonniki. U zwierząt z wrażliwym przewodem pokarmowym dobrym rozwiązaniem mogą być natomiast karmy typu "gastrointestinal" lub np. karmy na bazie białka z owadów, które uważane są za hipoalergiczne i rzadko powodujące jakiekolwiek problemy trawienne. 

W czasie biegunki można zastosować kilkunastogodzinną głodówkę, a następnie wprowadzać lekkostrawną dietę opartą np. na drobiu. Do diety kota cierpiącego na częstsze problemy żołądkowo-jelitowe warto włączyć także probiotyki. 

Temat diety wymaga poruszenia także tematu wody! Koty bardzo często pobierają jej zbyt mało, co może skutkować opisanymi już zaparciami. Każdy opiekun powinien zapewnić swojemu zwierzęciu stały dostęp do świeżej wody i kontrolować (o ile to możliwe) jej spożycie. U niektórych kotów sprawdzą się poidła z płynącą wodą, u innych konieczne może być podawanie np. mokrej karmy lub moczenie karmy suchej w celu przemycania płynów do diety.

Porozmawiajmy o kuwetach!

Kuwety to ważny temat w kontekście kocich odchodów i zachowań związanych z defekacją. Bywa ona źródłem wielu problemów i dyskomfortu odczuwanego przez koty. Nieprawidłowo dobrana, źle ustawiona lub zbyt rzadko czyszczona kuweta może sprawiać, że zwierzę wybierze załatwianie się w innych miejscach domu.

Ilość kuwet ma znaczenie. W przypadku jednego kota mieszkającego w piętrowym domu zaleca się postawienie minimum jednej kuwety na każdej kondygnacji, z której korzysta zwierzę. Opiekując się większą ilością kotów, należy zaopatrzyć się w minimum jedną kuwetę więcej niż wynosi liczba zwierząt.

Ustawienie kuwet również odgrywa znaczącą rolę. Nie powinny one stać w pobliżu misek z jedzeniem ani na trasie popularnych "szlaków komunikacyjnych" domowników. Musi być to także miejsce, do którego kot będzie miał zawsze dostęp. Wielu opiekunów ustawia je w swoich łazienkach, zapominając, że kot nie będzie mógł z niej skorzystać, kiedy inni domownicy będą zażywać kąpieli lub załatwiać własne potrzeby fizjologiczne.

Dla kotów starszych warto wybrać niewysokie kuwety, gdyż występujące czasem u kocich seniorów problemy z chodzeniem i bóle stawów mogą utrudniać mu skorzystanie ze zbyt wysokich kuwet.

Znaczenie ma także dobór żwirku, czy innego wypełniacza kuwety. Musi on zostać dobrany do preferencji kota. Zmiana na nowy produkt o innej strukturze i zapachu powinna odbywać się stopniowo, a w niektórych przypadkach może doprowadzić do niechęci kota do korzystania z kuwety.     

Uważna obserwacja kota przez jego opiekunka pozwala na szybkie wychwycenie wszelkich zmian. Zwracać uwagę warto na wszystko: zachowanie kota, jego apetyt, a także na oddawany kał i mocz! Wizyta w gabinecie weterynaryjnym już po zauważeniu pierwszych objawów często umożliwia szybkie wykrycie choroby i poprawia rokowania powodzenia leczenia.

Komentarze (0)

Brak komentarzy w tym momencie.

Nowy komentarz

Szukaj

Najchętniej czytane

Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się więcej.