IBD - odkrywamy tajemnice zapalnej choroby jelit u kotów!

IBD - odkrywamy tajemnice zapalnej choroby jelit u kotów!

IBD - odkrywamy tajemnice zapalnej choroby jelit u kotów!

Kot mający ciągłe problemy ze strony przewodu pokarmowego może cierpieć na zapalną chorobę jelit. Jak ją rozpoznać? Kiedy udać się do lekarza weterynarii i jakich badań się spodziewać? Odpowiadamy na pytania o IBD.

IBD, czy NZJ - rozszyfrowujemy weterynaryjne skróty

IBD to zapalna choroba jelit o idiopatycznym (nieznanym) podłożu. Skrótowa nazwa pochodzi od pierwszych liter angielskiej nazwy "inflammatory bowel disease", choć spotyka się także polski skrót NZJ oznaczający nieswoiste zapalenie jelit.

Dotychczas nie została poznana dokładna etiologia problemu. Uważa się jednak, że rozwój choroby zapalnej jelit wynika z interakcji pomiędzy czynnikami środowiskowymi oraz układem immunologicznym kota. Nie wyklucza się także predyspozycji genetycznych.

Jakie są objawy IBD?

O chorobie zapalnej jelit świadczyć mogą:

wymioty

biegunki

zmienny apetyt

utrata masy ciała

krew lub śluz w kale

duża ilość gazów oraz burczenie w brzuchu.

Jakie formy ma IBD?

Choroba ma charakter przewlekły. W wywiadzie opiekunowie wskazują na zaburzenia pracy przewodu pokarmowego pojawiające się w ciągu ostatnich tygodni lub miesięcy.

Różne postacie IBD klasyfikuje się na podstawie miejsca występowania zmian oraz dominującego rodzaju komórek.

Wyróżnia się:

Limfocytarno-plazmocytarne zapalenie jelit – jest to najczęściej diagnozowana forma i szacuje się, że stanowi około 70% przypadków. Cechą charakterystyczną jest naciek limfocytów i plazmocytów w obrębie objętych procesem tkanek.

Eozynofilowe zapalenie jelit – to forma stwierdzana u około 25% chorych kotów.  Naciek ma charakter,w którym dominują granulocyty kwasochłonne (eozynofile).

Typ ziarniniakowy – sporadyczna forma uważana za raczej nietypową. Dochodzi w niej do formowania się tak zwanych ziarniniaków zapalnych.

Predyspozycje - jakie koty są w grupie podwyższonego ryzyka?

Nie zaobserwowano zależności wiekowych ani płciowych, choć według niektórych doniesień objawy najczęściej pojawią się u osobników w wieku 5-8 lat. Nie ma również konkretnych danych, które informowałyby o predyspozycjach konkretnych ras. Wiadomo natomiast, że częściej choroba pojawia się u kotów rasowych niż mieszańców, czyli tak zwanych dachowców lub kotów europejskich. Wśród predyspozycji rasowych na pierwszy plan wydają wysuwać się koty ras orientalnych.  

Diagnostyka - na jakie badania trzeba się przygotować?

Zanim lekarz weterynarii przystąpi do wykonywania bardziej zaawansowanych badań postara się wykluczyć przyczyny wynikające z nieprawidłowego żywienia kota, obecności pasożytów lub reakcji na wcześniej podawane leki. Pierwsze badania krwi pozwolą także ustalić, czy u podłoża problemu nie leżą choroby nerek, wątroby lub trzustki.

Kolejne zlecane badania to ultrasonografia jamy brzusznej. Eozynofilowe zapalenie jelit wiąże się często ze zgrubieniem warstwy mięśniowej ściany jelita. Bardzo przydatna jest endoskopia, która pozwala stwierdzić lub wykluczyć  obecność przekrwień, nadżerek, czy znacznego pofałdowania powierzchni błony śluzowej przewodu pokarmowego. W trakcie badania pobrać można także bioptaty (wycinki tkanek), które podlegają badaniom histologicznym.

Dietoterapia

Po postawieniu diagnozy warto spróbować zmiany karmy. U pewnego procenta kotów z IBD odpowiednio poprowadzona dietoterapia zapewnia znaczną poprawę stanu zdrowia. Zaleca się stosowanie karm hipoalergicznych (takich jak karmy z białkiem hydrolizowanym) lub wprowadzenie karmy zwierającej nowe (jedno) źródło białka. W drugim przypadku rekomenduje się wybór białka, z którym kot jeszcze się nie zetknął zatem wybór pada na raczej nietypowe mięsa. Ciekawym produktem, który pojawił się obecnie na polskim rynku zoologicznym, są karmy na bazie owadów. Są one pełnowartościowe pod względem odżywczym i uznawane za hipoalergiczne.

W trakcie prowadzenia dietoterapii zabrania się podawania zwierzętom jakiegokolwiek innego jedzenia niż wybrana karma. Przez minimum 6-8 tygodni kot nie może zatem otrzymywać przekąsek, czy smakołyków.  

Inne metody leczenia

Flora bakteryjna jelit chorego kota powinna być wspierana probiotykami i prebiotykami. Warto podawać je nawet o ustąpieniu objawów przez 2-3 miesiące. Probiotyki pomagają w zasiedleniu przewodu pokarmowego prawidłową mikroflorą bakteryjną, gdyż są to po prostu żywe kultury bakterii.

Konieczne może być włączenie antybiotykoterapii oraz kortykosteroidów. Te drugie zmniejszają napływ komórek układu immunologicznego oraz ograniczają obrzęk ściany jelit. Ze względu na możliwe skutki uboczne zalecany jest stały nadzór lekarza weterynarii.  

Rokowania kota cierpiącego na IBD są zwykle dobre. Pamiętać jednak należy o stałych kontrolach w gabinecie weterynaryjnym, probiotykach i dobrej jakościowo diecie. Kontrolne badania USG powinny być wykonywane co około 3-4 miesiące.

Agnieszka Górecka -  lekarz weterynarii, absolwentka Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, certyfikowana masażystka psów i kotów, autorka wielu artykułów dotyczących zdrowia zwierząt domowych i koni.

Komentarze (0)

Brak komentarzy w tym momencie.

Nowy komentarz

Szukaj

Najchętniej czytane

Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się więcej.